• Mobil   • Site Haritası   • Webmail   • RSS  



                  

Üye Giriş
E-Posta :
Şifre :
Beni Hatırla
     
    Üye Olmak İstiyorum
    Şifremi Unuttum

ŞİİRLER
YAZILAR / ÖYKÜLER
ÜNLÜ ŞAİRLER/ ŞİİRLERİ
GÜNCEL
SAĞLIK / YAŞAM

 

SON 3 ÜYEMİZ
Murat Emre SOM
Selpil ÇANKAYA
Aydın KILIÇARSLAN

İYİKİ DOĞDUNUZ

HAFTANIN İNCİLERİ Tümü

ÖLÜMÜNE SEVMEKLE BAŞLAR HER HİKAYE
SENİ ONA YOLLADIM

SON YORUMLAR
YANMANIN MEALİ
Var olun siz. Var olsun yüreğiniz. Tüm yüreğimle...
YANMANIN MEALİ
hece yazarım yazmaya çalışırım şairem şiir imgedir...
ÖLÜMÜNE SEVMEKLE BAŞLAR HER HİKAYE
Var olun; var olunuz sizler. Tüm yüreğimle teşekk...
SENİ ONA YOLLADIM
SAYIN ; ERDOĞAN BEKTAŞ BEYEFENDİ ŞİİRİN...
ÖLÜMÜNE SEVMEKLE BAŞLAR HER HİKAYE
SAYIN ; GÜLÜM ÇAMLISOY HANIMEFENDİ ŞİİR...
KELEBEK
Sevgili Kardeşim; " Kelebek " Şiirin muh...
ÖLÜ ŞAİRİN GÜNCESİ
Tüm tüm yüreğimle teşekkür ediyorum. Var olun siz...
KELEBEK
Bütün güzellikler sizinle olsun Emeğinize, yúreği...
ÖLÜ ŞAİRİN GÜNCESİ
SAYIN ; GÜLÜM ÇAMLISOY HANIMEFENDİ ŞİİRİ...
BİR GÜLE VURULDUM VAK’İ EZELDEN
SAYIN ; HÜSEYİN ÜNSAL BEYEFENDİ ŞİİRİNİ...
KALEMİN UCU
06 Mart 2019 Çarşamba 00:00
12
14
16
18



Yonttuğum kalemlerin ucunu kırmayı hep sevdim ve hep sevdim doldurduğum sayfaları buruşturup atmayı.

Saklambaç oynamayı sevmedim o kadar hani ne de olsa hep korktum yalnız kalmaktan. Rüştünü ispatladığım sevginin… daha dün gibi ve okul defterimin arkasına sevdiğim insanların ismini yazıp onlarla gün içinde kaç kez konuştuğum.

Aklım daha o günden eriyormuş sevgiye ve dostluğa oysaki küçücük aklımda ben soytarı bir çocuk olma unvanını kimselere vermemiştim henüz ve bir çocuktan beklenmeyecek o ciddiyet ile nasıl da ciddi ciddi severdim ilkbahar sabahları okula koşa koşa gittiğim ve o kısacık okul yolunu saatlerce konuşarak geçirdiğim arkadaşlarım.

Hayatın kaç fasikül olduğunu henüz öğrenmemiştim lakin evdeki fasiküllerce ansiklopediyi nasıl da zorlukla taşırdım her gün okula.

Ne aşkın hitabesinden haberdardım.

Ne ihanet denen bildirgeyi sunmuşlardı bana.

Ne de esaret nedir, asla yolum düşmemişti.

Sınıfın en ön sıralarında oturmak aslında öğretmenime daha yakın durmak adına ve ders aralarında onun yanına gidip sohbet etmek.

Çocukluğumun esintilerine hala nasıl haiz isem ve kim bilir insanlar hala nasıl adlandırıyorken benim çılgınlıklarımı.

Tozutan insan ırkının neferlerinden biriyim lakin benim aklımı yitirme nedenim çok başka.

Hüzne biat bir sürecin ardından yeniden şekillenen duygularım. Takdiri İlahi denen bu olsa gerek ve insan sevgimle pekişen inancın ışığında kendime dönük yüzünde duyguların bayağı da tarttığım içimdeki devinim; içimdeki o mekanizma.

Aslında durağan bir hayatın gel-git’lerine nazire yaparken, soluklandığım her an’ı beynim kayıt altına alırken be yazmanın da verdiği şevk ile gözlemleme yeteneğimi bayağı bir üst sıraya taşıdım.

Alışkanlıktan olsa gerek: hüznü çağrıştıran geceye ve siyaha ne çok atıfta bulundum çok uzun bir zaman.

Körebe duyguların esintisinde ben kaybolmayı şevkle andım.

Kaybettiklerimin ardından yas tutmak adeta bir rutinde belki de kayıpları hep kazanım gördüğüm için mazoşist bir sancı ile içimdeki eklemlerim hep hep acıdı üstelik çok uzun bir süre.

Kaçak inşaatında olumsuz duyguların ben sürekli kat çıkıyordum ne de olsa hüzün sayesinde ölümle pek bir içli dışlıydım.

Aklım ilk erdiğinde anneme sormuştum; aşkın anlamını.

Ve aldığım o muazzam cevap ile anlamıştım ki; aşk, insanları ve birbirimizi sevip kollayıp yüreğimize almanın bir diğer adıydı.

Aklım erdiğinde ölüm teşrif etmişti hanemize ve ben, henüz on yaşında bir çocuk ilk yenilgimi yaşamış ve ilk oyun arkadaşımı, babaannemi ebediyete uğramıştım.

O gece daha dün gibi aklımda.

Cansız bedeni ile kala kalmıştık koca gece ve o zamanlar bizi asla bırakmayan hatırşinas komşularımız vardı yine acılarımızı paylaşan ve zor zamanlarımızda bize kol kanat geren.

Ölümün teşrifi ama güzel duyguların da saklı olduğu…

Henüz kaybolmamış insanlık gibi…

Ölü evinden eksik olmayan konu komşu; hısım akraba.

Aynı insanlar zaman içerisinde kabuk değiştirirken ben sırf onlara benzememek adına direnip de evrene yenik düştüğümün verdiği ıstırap.

Kozamdaki muhtevası benliğimin hani sır olup gözlerden kaybolduğum yıllar.

Hani, sevip de rencide edilmediğim zamanların ardından gelişen o mukoza.

Varlık kadar özgün; varlık kadar kutsal ve aklımızla kendimizi şekillendirip Allah’ı her andığımızda sevginin de coşkusu ile birbirimize sarıldığımız zamanların ardından gelen o koca boşluk…

İnsanların bana sunduğu sevgiyi özümserken ve ben hala sevebilirken karşılık bulmaktansa sevgimle hor görüldüğüm ki sevilmek elbette en hoş esintisi sevgi dünyasının lakin sevilmeden de sevmeyi bilenlerden olduğum için pek de sorun teşkil etmiyordu öncelerde karşılık bulmadığım ve zaman ilerlerken ben hala nasıl olduysa aynı kalmayı başarıp üstüne üstük içimdeki çocuğa da dışarı çıkmasını izin vermişken, başıma gelmeyenin kalmadığını görüp aslında ani bir reflekse kendimi geri çektiğim…

Reçine sevgiler.

Ya da rafine edilmiş.

Mübalağa edilen sevgiler ve bir o kadar nefretin kıydığı yürekler oysaki görünürde nefret değil de gıybet ve sevgi düellosu kıyama durmuştu iblisin şerrinde ve ben gerçeklere vakıf olduğumda… geldi gerisi işte.

Ne hezeyan ne bir paradigma.

Ne bir sunum ne de sonuç

Lades demenin diğer adı.

Andığım değil ar damarım iken çatlamayan ve asla çatlamasına müsaade etmeyeceğim ve buna karşılık kinaye ve gıybet yüklü ortamlardan azat edildiğim aslında bilfiil farkında her şeyin ve kendimi çektiğim ne çok yanılgı yüklü insanı ben hala yüreğimde taşımayı şeref bilirken…

Yıllar, yıllar geçse de üzerinden; üzerimden geçen bir kamyonmuşçasına çıkan pestilimden arda kalan enkazı ben yazarak doldurmayı, diriltmeyi umduğum ve zaman içerisinde; yaza yaza; maneviyata sarıla sarıla ve daha çok severek hasıl olan huzur sarkacı.

Hüznün dirilttiği iç sesim.

İç sesimin müsebbibi kalem.

Kalemken sırdaşım yolumun kesiştiği nice güzel insan.

Yeri geldi mi üzüldüğüm ama asla kötü düşünmeden sadece kendimi suçlayıp iğneyi de çuvaldızı da kendime batırdığım.

Belki de topuk dikeni iken kimi imgelem.

Belki de yanlış bir eksen iken bu güne kadar bağdaş kurduğum hüzün ve umutsuzluk…

Allah dostu olan insanlarla karşılaşmanın verdiği o ahenk ve coşku ve tefsirini yaparken iç sesimin; maneviyatın coşkusuna haiz bir farkındalık ile yüreğimin de sayısız kere solup sayısız kere dirilip sayısız çiçek açtığı.

Bir nüans çoğu zaman.

Bir rabıta belki de.

Asla öfkeyi kondurmasam da kaleme kırgınlığımla içime boşalttığım ama severek ve inanarak tüm olumsuz duyguları bir bir sağalttığım…

Yaşamak yazmama vesile iken yazmak hayatıma ön ayak olmuş…

Aşkın bağdaş kurduğu evrende ben soluksuz bir şekilde yaşamayı şiar edinmiş ve yazma edimi ile raks eden ruhuma iyi gelen ne çok sıra dışı rastlaşım.

Ufkun bitiminde önce siyahı hatmettiğim.

Ufuk çizgisine zaman içerisinde sonsuzluğun hâkim olduğuna nail olduğum.

Yine güven duygumun şekillenip, Allah dostu olan insanlardan da bana asla zarar gelmeyeceği bileşkesi.

Serlerin de sırların da su olduğu ve sadece iki kişinin arasında Allah’ın şahitliğinde kaldığı ve kalması gerektiği inancı.

Akabinde çağlayan mutluluk ve sevgi.

Evet, inanç benim rütbem ve her vesilede bana kaynak aslında henüz neyi keşfettiğimi azımsayıp araştırmak ve anlamak adına cihanı ve sonsuzluğu, evrildiğim zaman dilekçesinde ben sadece nakşeden bir zerre olmanın verdiği şerefle ve de hiçlik duygusuyla, sakıncalarını görmüyorum artık olumsuzlukların ve sevgisizliğin ve uzağında durduğum tüm sıkıntıların biliyorum ki; içimin harabelerinde yeni bir gül bahçesi hâsıl oldu yine inancın eşiğinde; inancın merkezinde aslında hayat inançtan ibaret iken.

Gülüm ÇAMLISOY
Okunma Sayısı : 447

“Bu eser’in her türlü telif hakkı şairin veya yazarın kendisine ve/veya temsilcilerine aittir. Eserlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.”

  Yorumlar
Henüz yorum yapılmamış

  Yorum Ekle



Erişim yapmaya çalıştığınız içerik için üye girişi yapmanız gerekmektedir.
Lütfen üye girişi yapınız...





+ Benzer Haberler
» NIETSCHE VE BEN
» HERKES SESSİZLİĞE BÜRÜNDÜ NİLGÜN
» BİR AVUÇ KÖMÜR İÇİN
» BİR AVUÇ KÖMÜR İÇİN
» SÜKUTUN DİLİNDE BİR GÜLÜCÜK
» MEKTUP
» YALNIZLIĞIN YAKIŞTIĞI ŞEHİR
» ADALET
» NİLGÜN MARMARA’YA MEKTUPLAR(6)
» YÜREĞİMDE EN GÜZEL YERDESİN
» TEK ŞAHİDİM EZAN SESİ
» YAZININ YAZGISI MI?
» MAVİ YAĞMURLAR
» ŞİKAYET ETMEDEN SEVİP YAŞAYALIM
» İSTANBUL ŞİİRLERİ
» EN GÜZEL HEDİYE
» ŞİİRLER DÖŞENİRKEN YOLLARA
» KALEM-KAKAN
» BU BENİM HİKAYEM
» YAZMA AŞKIMA YENİK DÜŞTÜĞÜM


Site İçi Arama

DUYURULAR
» İPHONE CEP TELEFONUNDAN RADYOMUZU DİNLEMEK
İÇİN CEP TELEFONUNUZUN ARAMA MOTORUNA www.radyomavieylul.net/m ADRESİNİ GİRİNİZ VE "play" TUŞUNA BASINIZ.


» ANDROİD CEP TELEFONUNDAN RADYOYA GİRMEK
ve kesintisiz dinlemek için "PLAY STORE" tuşundan "Radyo Mavi Eylül" radyomuzu cep telefonunuza indirebilirsiniz. Radyomuz otomatik açılacaktır. Radyomuz çalarken başka sayfalarda gezinebilirsiniz. Açılan radyo sayfasının sol altındaki "sarı zarf" simgesini tıklayarak, istek gönderebilirsiniz. Dilerseniz, Googleden "Radyo Mavi Eylül" ANASAYFASINA ulaşıp, giriş yaparak SOHBET KÜRSÜSÜNE ulaşabilirsiniz.


» SOHBET KÜRSÜSÜ İHLALİ...
Sohbet kürsüsünde, din, siyaset ve parti konularında yapılacak atışmalarda veya kürsüye 7-8 mısradan daha uzun şiir asılmasında, o kişi yada kişiler 24 saat banlanacak, tekrarları söz konusu olduğunda üyeliği silinecektir…


» HAFTANIN İNCİLERİ
Haftanın incileri köşemizde duyurulan şiir ve yazılar, her pazartesi gecesi canlı yayınımızda radyomuzda okunmaktadır.


» RADYO MAVİ EYLÜL’DE CANLI YAYINLAR...

Tüm dost ve arkadaşlarımızı şiirlerle harmanlanıp, şarkılarla demleneceğimiz radyo gecelerimize bekliyoruz..


 
Ziyaretçi Defteri


YAZARLAR
 
Yurdagül
ÖZAY
 

 
Gülayse
DELEN
Sağlık / Yaşam

 
Şuayip
ODABAŞI
Ölüler Kentinin Ozanı

 
Yasemin
ÖZKAYA
 

DOST SİTELERİMİZ
Edebiyat Defteri
Antoloji
Türk Dil Kurumu
Edebiyol
Sinobil
FAYDALI LİNKLER
Belediyeler
Hastaneler
T.C Kimlik sorgulama
Dünya Haritası
Önemli Günler

Takvim

Radyo Mavi Eylül.Net Bir Müzik ve Edebiyat Platformudur.
Tüm Hakları Saklıdır 2013